Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑ

Τη συμβουλεύει πώς να σφίξει την πλεξούδα
να βγει στο φως να ανασάνουν τα μαλλιά
η παναγιά λέει στη μητέρα του Ιούδα
πως η φιλία της, της μένει τώρα πια

η μάνα του Ισκαριώτη απαντάει
πως δε θυμάται τον πατέρα του παιδιού
μα ένα κρίνο μαύρο να μοσχοβολάει
και να γεμίζει η κοιλιά φτερά αϊτού

γριές κι οι δύο μα πιο γέρικη η βεντάλια
που τη μοιράζονται στις ζέστες τις σφικτές
φορούν τις νύκτες των καρπών τους τα σανδάλια
κι αναβιώνουν τα καρφιά και τις θηλιές

Ο ΜΑΝΔΥΑΣ

Στο τούνελ της αλληγορίας
σε αγκαλιάζει ένας μανδύας
από τους μύθους ξεβρασμένος
μιας βελουδένιας λογικής
στα χνώτα μίας νύχτας κρύας
η λάμψη μιας στιχομυθίας
είναι ο καιρός καβουρδισμένος
και ο μανδύας κουρελής

Αντήλιο βάζει ο Αιγέας
και τον τυφλώνει ο χρησμός
«πατέρα, ήμουν ο Θησέας
πριν με τρελάνει ο χρυσός»

Λυμένη η άκρη της πλεξούδας
όσα δε χάρισες, σταθμός
Χριστός, Πατέρα και Ιούδας
είναι ο Μανδύας ο διπλός

Η σόμπα στάζει απόψε μέλι
από του κάρβουνου τα σκέλη
πυγολαμπίδες φτιάχνει η ζέστη
κι ενός μανδύα τη σκιά
της οικογένειας τα μέλη
βράζουν στην χύτρα το κουνέλι
τσουγκρίζουν, λεν, Χριστός Ανέστη
και χάδια αλλάζουν χημικά

Αντήλιο βάζει ο Αιγέας
και τον τυφλώνει ο χρησμός
«πατέρα, ήμουν ο Θησέας
πριν με τρελάνει ο χρυσός»

Λυμένη η άκρη της πλεξούδας
όσα δε χάρισες, σταθμός
Χριστός, Πατέρα και Ιούδας
είναι ο Μανδύας ο διπλός

ΜΟΝΑΞΙΑ

Πίνακας: Pax Nidorf


Δεν ήταν πάντα επιλογή της μοναξιάς η ηρεμία
έγινε μάλλον επειδή πονούσε τόσο η ελευθερία
σαν το νησί που αιμορραγεί όταν δεν έρχονται τα πλοία
σαν μια γιορτή στη φυλακή με αστυνόμους συνοδεία

Είναι μια άρρωστη βροχή/ μια μεταμόρφωση του Δία
η μοναξιά ειν σπαθί για να ξεφύγεις απ την Τροία
είναι η θλίψη του Χριστού/ για του Ιούδα τη βλακεία
είναι το μίσος του πιστού/ για κάθε ξένη θεωρία

Δεν ήταν πάντα επιλογή της συντροφιάς η απουσία
μα ότι μέσα μας αργεί χάνει στο τέλος λίγη αξία
σαν το λαχείο που αν χαθεί δε θα γυρέψεις τα σημεία
η μοναξιά ειν η κραυγή και της καρδιάς η αναρχία.

Είναι μια άρρωστη βροχή/ μια μεταμόρφωση του Δία
η μοναξιά είναι σπαθί /για να ξεφύγεις απ την Τροία
είναι η θλίψη του Χριστού/ για του Ιούδα τη βλακεία
είναι το μίσος του πιστού/ για κάθε ξένη θεωρία

ΑΤΙΜΩΡΗΤΟΣ ΔΕ ΜΕΝΩ

Πίνακας: Margaret Boska

Φέτος φοριέται το μελό
κι είναι της μόδας το φτηνό
πόσο σου πάνε και τα δυο
φέτος φοριέται η μοναξιά
και στο γκρεμό η γλυκιά σμπρωξιά
πιο να διαλέξω από αυτά

Ατιμώρητος δε μένω για καμία πoυ αγαπώ
μη φοβάσαι δε σου φεύγω άμα δεν τιμωρηθώ
ατιμώρητος δε μένω για καμία που αγαπώ
όμως πάντα επιλέγω το μαρτύριο εγώ

Φέτος φοριέται η μοναξιά
κι οι βόλτες μες στην παγωνιά
στην τρίχα μ έντυσες ξανά
φέτος φοριέται η πληγή
και του Ιούδα το φιλί
το χεις στα χείλη σου βαφή

Ατιμώρητος δε μένω για καμία που αγαπώ
μη φοβάσαι δε σου φεύγω άμα δεν τιμωρηθώ
ατιμώρητος δε μένω για καμία που αγαπώ
όμως πάντα επιλέγω το μαρτύριο εγώ